کمی هم از تراوشات ذهنی خودمان بنویسیم( جلوگیری از ترویج غلط نویسی در فضای مجازی )
اگر به گذشته برگردیم یکی دیگر از درس هایی که بچه ها از آن ترس داشتند بعد از ریاضیات ، انشائ ، بود
ولی با وجود نبود امکانات فعلی آنقدر تلاش کردند تا نوشتن انشا را یاد گرفتند و اگر امروز عزیزان زیادی که قلم زده و یا نظر می دهند ( در سایت ها ، گروه ها ، وبلاگ ها و ... ) محصول همان دورانی هستند که با سعی و تلاش خود نوشتن انشا و املا را یاد گرفتند و الان متن های جالبی می نگارند که آدم حظ می کند .
نگارندگانی چون استاد علی سلطان زاده ، دکتر علی بالازاده ، آقای حجت سلطان زاده ، جناب ولی محمدزاده ، آقای حسن محمدزاده ، استاد فرمان اردشیری ، استاد یحیی کاظمی ، ، آقای محسن دهقانی ، مهندی علی دهقانی ، استاد محمد دهقانی ، استاد حسن کاظمی ، استاد جاوید علی نژاد ، مهندس سیفعلی اردشیری ، آقای مهندس محمدرضا رفیعی آذر ، آقای هادی رفیعی آذر ، آقای حسن آقا نژاد ، جناب مهندس هدایت شیرسوار ، آقای رستم فرج زاده ، آقای مجید ساعدنیا و ... که نزدیک قریب به اتفاق نوشته هایشان تراوشات ذهنی خودشان است و خیلی هم زیبا و رسا می نویسند .
استفاده از مطالب اینترنتی در نوشته ها هیج ایرادی ندارد ، بویژه اگر کمکی برای بهبود روابط اجتماعی ، اقتصادی و امیدواری انسان ها بکند .
اما اینکه تمام توان و تخصص خودمان را به کپی ، پیست معطوف نماییم نه تنها پیشرفتی نخواهیم داشت بلکه سیر قهقرایی هم ما را به سمت خود می کشاند .
چون در بیش از 90 در صد مطالب کپی ، پیستی درست نوشتن کلمات رعایت نمی شود ، یعنی مطالب با املائ غلط نوشته می شود و ما همین غلط نویسی را ترویج می کنیم و به مرور زمان نوشتن شکل صحیح کلمات از یادمان خواهد رفت و در دراز مدت به فاجعه ای بدل خواهد گشت .
مثلا اگر اسم شما در شناسنامه عصمت باشد و کسی آن را عسمت و یا عثمت بنویسد آیا می پذیزید ؟
یا اسم شما زیاد باشد و کسی آن را ذیاد ، ضیاد و یا ظیاد بنویسد ؟ اعتراض نمی کنید ؟ غرولند نمی کنید ؟
یا اسم شما از اسم های پیشرفته امروزی مثل امیر عباس باشد و کسی آن را عمیر اباس ، امیر اباس ، امیر عباث ، عمیر عباث ، عمیر عباص ، امیر عباص و ... بنویسد ، شما سر حال می آیید ؟ یا معترض میشوید ؟
مثلا ما می توانیم کلمه اهتزاز را 127 بار غلط بنویسیم .
حال از خودمان بپرسیم چرا اینقدر کپی ، پیست می کنیم ؟ چرا اینقدر غلط می نویسیم ؟ کسی هم اگر اعتراض بکند می گوییم خوب فضای مجازی است دیگر ، شخصا می گویم نه عزیزان از قضا این فضا فضای حقیقی است و زندگی روز مره ، اداری ، برخورد ها ، تعارفات الکی ، ظاهرسازی ها و ریا کاری های ما ،فضای مجازی است ، چرا ؟
چون چهره واقعی ما ها در شبکه های اجتماعی ، تلگرام ، وبلاگ ها ، سایت ها مشخص می شود نه در دیدار های رو در رو
مادر فضای مجازی با انواع و اقسام نام ها شخصیت واقعی خودمان را نشان می دهیم ، انواع و اقسام فحش ها و ناسزا ها را می دهیم ، حرف هایی را که هرگز رودررو جرات گفتن آن را نداریم در آن فضا می گوییم، مرده ها فحش می دهیم ، زنده ها را ناسزا می گوییم ، مرده ها را از گور بیرون کشیده و نسبت های ناروا می بنید یم ، سفید را سیاه و سیاه را سفید جلوه می دهیم ، خداوند غیبت و تهمتیم ولی در ظاهر سلام می کنیم و ... پس ای عزیزان :
درست بر عکس ، فضای مجازی ما فضای حقیقی و فضای حقیقی ما فضای مجازی است
لذا پیبشنها می شود زمانی که کپی ، پیست انجام می دهیم موارد زیر را رعایت کنیم :
ا – در اول و یا آخر مطلب یک یا دو خط توضیح ، معرفی ، بیوگرافی و ... از خودمان بنویسیم ( یعنی از توان نوشتاری خودمان استفاده کنیم )
2 – در حد توان غلط های املایی آن متن را اصلاح نماییم .
3 – امانتدار باشیم ( یعنی به منابع اشاره بکنیم )
4 – فکر روزی را بکنیم که قانون کپی رایت همانند کشور های پیشرفته در کشور عزیزمان هم اجرا شود ( یعنی برای کسب هر اطلاعاتی از اینترنت باید اول پول بدهی و بخری ) جه خواهیم کرد ؟
فرض کنید شارژ باتری گوشی ما تمام شود و نیاز شدید هم به تماس داشته باشیم و تمام شماره ها هم
در داخل گوشی خاموش است ، چه حالی خواهیم داشت ؟ چون اگر خیلی با هوش باشیم شماره ده نفر بیشتر را حفظ نیستیم .
پس کمی هم از مغز خدادادی خودمان استفاده کنیم .
