40 خانواری که علیشیخ را ترک کردند
خانواده هایی که در اواخر دهه چهل ، دهه پنجاه و حتی اوایل دهه 60 و بعد از آن علیشیخ را ترک کردند بیش از 40 خانوار بودند که اکثر آنها به خوی ، پیره ( فیرورق ) ، تعدادی هم به ارومیه و سلماس رفتند طوری که تعدادخانواده های مقیم در علیشیخ به حدود بیست خانوار رسید .
بعد از آنکه به برکت انقلاب اسلامی و تلاش مردمی که به هیچ قیمتی حاضر نبودند روستای خود را ترک نمایند ، علیشیخ روز بروز آباد و آبادتر شد و تازه بعضی ها یادشان افتاد که علیشیخی هستند و امروز هیج کس جز آنها حق اظهار نظر درباره علیشیخ را ندارد ، روزگاری عده ای به صراحت اعلام می کردند که دوست ندارند حتی علیشیخ را ببینند زیرا جز گل و لای ، باسما ، قالاخ و فضولات حیوانی چیزی ندارد ؟ غار هم که آن موقع برای سایرین بسیار ناشناخته بود.
علت ترک علیشیخ برای همیشه جز برای ادامه تحصیل چهار دلیل عمده داشت ( آنهایی که برای ادامه تحصیل رفتند و تابستان می آمدند و یا در شهر های دیگر شاغل شدند جزئ این دسته نمی باشند )
1- کار مناسبی در علیشیخ نداشتند ( مثلا میرفتند در شهر های دیگر کار میکردند و در فصل بیکاری به علیشیخ می آمدند ) ولی در شهر کار خوبی گیرشان آمده بود ( دو خانواده در اواخر دهه چهل )
2- رونق گرفتن شغل بافتن فرش که در آن زمان پول خوبی به بچه ها می دادند و بویژه خانواده هایی که فرزندان بیشتری داشتند در اواخر دهه پنجاه و اوایل دهه شصت به خوی مهاجرت کردند ( بیشترین تعداد در این گروه قرار میگیرند )
3- خانواده هایی که علی رغم مخالفت بزرگ خانواده ، به خوی کوچ نمودند ، اوایل کارگری و شاگردی میکردند و بعد ها وارد کار های دولتی شدند . ( حدود پنج خانواده )
4- خانواده هایی که هر گز خانه خود را در علیشیخ از دست ندادند ، می رفتند در شهر های دیگر کارمیکردند و دوباره به علیشیخ برمی گشتند .
5- خانواده هایی که با هر شرایطی در علیشیخ ماندند و در روز های خوش و ناخوش علیشیخ شریک بودند و همین ها بودند که سبب شدند علیشیخ به عنوان یک آبادی زنده مورد توجه قرار بگیرد ، پل داشته باشد ، راه آسفالته داشته باسد ، آب آشامیدنی لوله کشی داشته باتشد ، برق داشته باشد ، تلویزیون داشته باشد ، خانه های نو و مدرن برپا شود و ... و در نهایت به عنوان روستای گردشگری و فرهنگی منطقه انتخاب و طرح هادی نیز در آنجا پیاده شود .
البته عده ای بودند که چاره ای جز ترک علیشیخ نداشتند مثلا پدرو یا مادرشان فوت شده بود و خوشان بیشتر کار دولتی در شهر های دور دست داشتند و پدرو یا مادرشان پیر شده و نیاز به مراقبت داشتند و انها چاره ای نداشتند و حسابشان هم از بقیه جداست و در عمل نشان داده اند که همانند گروه پنج می باشند .
توجه داشته باشید بحث شخص نیست بلکه بحث داشتن خانه پدری در علیشیخ و ساکن بودن فرد و یا افرادی برای همیشه در آن است و مهم نیست خانه قدیمی است و یا تازه ساخته شده است .
نتیجه گیری : علت 95 در صد مهاجرت ها اقتصادی بوده و ما هرگز نمی گوییم چرا این اتفاق افتاده است ، ااکثریت قریب به اتفاق این خانواده که مهاجرت کردند وضع اقتصای شان بهتر شد و خدا را شکر خودشان و فرزندانشان صاحب شغل و خانه و ماشین و ... شدندو هرگز ایرادی به این عزیزا وارد نیست اما سهم هیچکدام از این خانواده های محترم برای ایجاد علیشیخ مدرن و امروزی شده به اندازه گروه های 4 و بویژه 5 نیست . تمام کسانی که علیشیخی و علیشیخ تبارند و یا علیشیخ را دوست داشته و به آن افتخار می کنند مدیون و مرهون گروه 4 و مخصوصا 5 هستند اما این مسئله چیزی از علیشیخی بودن و یا علیشیخ تبار بودن و علیشیخ دوست بودن بقیه کم نمی کند و فقط وفاداربودن و وفادارماندن گروه های 4 و بویژه 5 را پر رنگ تر می کند .
این نوشته برای نو جوانان و جوانانی است که بدانند وقتی از یک روستای 60 خانواری 40 خانواربه مرور و گاها همزمان ( فرش بافان ) روستا را ترک می نمایند ، یعنی این روستا حدود 70 در صد جانباز می شود ، زیرا وجود منابع انسانی کارآمد یکی از عوامل اصلی پیشرفت هر روستا می باشد .
از 30 در صد خانواده هایی که مانده بودند باید تلاش خود را بیشتر از دو برابر می کردند تا علیشیخ سرپا بماند .
یکی از عواملی که سبب شد علیشیخ به حیات خود ادامه دهد احداث اولین پل بتنی بر روی آغ چای در علیشیخ با کوشش و تلاش های همه جانبه دکتر فاسم افتخاری بود ، مسئله بعد ایجادبنای تاریخی دکتر افتخاری در علیشیخ و مشغول کردن تعدادی از مردان و جوانان در آن پروژه بزرگ بود ، سومین مسئله هم که بیش از 70 درصد کار جا نمایی منبع آب ، نقشه راه و تعیین مسیر لوله های آب شرب که توسط شخص دکتر افتخاری انجام شد و هنوز هم که هنوز هیچ فرد و سازمان و یا ارگانی نقشه لوله کشی آب شرب علیشیخ را ندارد ، اگر کسی ادعا می کند که دارد ، بسم الله . ناگفته نماند نقش اساسی همچنان مال خانواده های محترمی است که روست را ترک نکردند و من در جایی حتما به اسامی این خانواده ها اشاره ای خواهم کرد .
البته ما از تمام کسانی که بعد ها آمدند و خانه های زیبا ساختند و بر زیبایی و عظمت روستا یشان افزودند تقدیر و تشکر می کنیم در این بین عده ای هستند که حتی خانه پدری شان را هم حفظ کرده بودند و خانواده شان هرگز علیشیخ را ترک نکرده بودند و این ها همان گروه 4 و 5 ها می باشند .
اما هیچکدام از این ها دلیل نمی شود که اجازه ندهیم کسی از علیشیخ یا علیشیخی ها انتقاد نماید و یا اگر انتقادی کرد مورد هجمه قرار بدهیم ، در ثانی باید منتقد را خوب بشناسیم و علت را جویا شویم شاید برای خودش دلایلی دارد ، اگر نگذاریم انتقاد شود ایراد ها دیده نمی شوند و این برای عده ای عقده می شود و زمانی سر باز می کند که شاید برای اصلاح دیر شده باشد .
جالب است بدانید بنده این سخن را حدود ده سال پیش و در جاهای مختلف از یک علیشیخی شهر نشین شنیده ام ، این سرور بویژه زمانی که عده ای جمع هستند و شرایط روحی و روانی خوبی دارد در همان لحظه تمام زمین های حاصلخیز علیشیخ را می خرد ( در آن لحظه پولش را هم پرداخت می کند ) و سپس این زمین ها را در آن واحد به چهار قسمت تقسیم می نموده و یک قسمت را به کشت کدو ، قسمت دیگررا بستان می کند ( هندوانه ، خربزه و ... می کارد ) در قسمت سوم یک باغ ویلا ساخته و بقیه را درختان میوه می کارد و قسمت چهارم رابه سبزی های خوردنی اختصاص می دهد ، در همانجا درآمد ها و هزینه ها هم محاسبه نموده و کلی هم سود می نماید ، صبح که بیدار می شود اساسا فراموش می کند شب چه گفته است ، این سرور تا کنون موفق به کاشت یک خیار هم نشده است تا چه رسد به برداشت آن .
بهتراست نوشته زیر را هم که منبع آن جغرافیای ایران است و سال ها پیش در وبلاگ علیشیخ نقش بسته ببینید. احتمالا مربوط به سال 1325 تا 1330 باشد .
در تاریخ 65/11/8 سه نفر از جوانان امروز در مجله جوانان امروز هشدار دادند اگر به روستای ما نرسید خالی از سکنه خواهد شد و این جوانان امروز به نام شهید بهمن شیرسوار ، مهندس هداست شیرسوار و استاد جاوید علی نژاد نامیده می شوند و یا کسی که بیش از 50 تا نامه نوشته و حضوری به شرکت گاز برده که چرا به منطقه ما و روستای ما گاز لوله کشی نمی دهید و او کسی نیست جز آقا کمال محمدزاده
دهی است از دهستان سکمن آباد، بخش حومه شهرستان خوی واقع در 47هزارگزی شمال باختری خوی، و 2500گزی شمال راه شوسه سیه چشمه به خوی. ناحیه ای است دره و سردسیر و سالم. و سکنه آن 940 تن است. آب آن از رود آقچای و از چشمه تامین میشود. و محصول آن غلات و حبوب است. اهالی به زراعت و گله داری اشتغال دارند و صنایع دستی آنان جاجیم بافی است. راه آن ارابه رو است. و از راه ارابه رو شگفتی، در تابستان میتوان اتومبیل برد .
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۲ساعت 12:52 توسط جمال محمد زاده | آرشیو نظرات
