علیشیخ  

سرورانی که همسن و سال این حقیر و یا بزرگترند بدون شک به یاد دارند که اگر کسی در آن زمان در علیشیخ فوت می کرد یک عده ای که اکثر آنها جوانان بودند به همراه یک انسان کار بلد با تجربه برای آماده کردن قبر به گورستان روانه می شدند ، یک عده هم در جلو شرکت فعلی ( بویوک خارابا و یا در چایلاق روبروی برخر ( زمین جلال سلطان خان ) و یا در قوم باشی  )از سنگ اوجاق درست کرده ، دیگ های پر از آب روی اجاق قرار داده و با استفاده از تکه های چوب ، تپاله ( یاپبا و کرمه ) آتش درست کرده و آب را گرم می کردند و یک یا دونفر هم برای تهیه خام  (کفن ) و سدر و کافور به زورآباد ( شهر زر آباد فعلی ) می رفتند ، همه این کار ها توسط ریش سفیدان روستا هدایت می شد و اجازه نمی دادند صاحب عزا کاری جز عزاداری انجام دهد .

در آن زمان طبق رساله های موجود قبر خانم ها را عمیق تر از قبر آقایان می کندند ، مرد با تجربه که همراه جوان ها به گورستان میرفت ، به جوانها می گفت چقدر باید بکنند و کی شانه بزنند ، اول قبر را حدود نیم متر می کندند و سپس تنگ تر می کردند و می گفتند عرض محلی که فوت شده داخل آن قرار می گیرد باید اندازه یک وجب فرد معمولی باشد ، فبر مرد ها به اندازه ارتفاع ناف و قبر زن ها به اندازع ارتفاع سینه یک آدم متوسط القامه کنده می شد ، آن موقع ها مرد های فوت شده را مرحومین بایرامعلی و قربانعلی نبی زاده  ( عمو و پدر دوست عزیزم الهوردی نبی زاده وکیل مملکت ) شستشو می دادند و زن های فوت شده را مرحومه مشهدی رقیه ( مادر بزرگ پدری  دوست با سوادم علی آقای حمزه زاده ) شستشو می داد .

خداوند همه عزیزان یاد شده را بیامرزد ، واقعا انسان های خیر خواه و بی ادعایی بودند . آخوند های علیشیخ ( مرحومین  شیخ محمد حسین پیرچورسی ، ملا محمد و شیخ غلامحسین ذاکری ) هم طریقه شستن میت را به شویندگان یاد می دادند ولی بعد ها دیگر خودشان این کار را انجام می دادند ، مادرم می گفت در زمان های قدیم شیخ حسن ذاکری که محضردار هم بود اینکار را آموزش می داد و اگر آخوند ها در ده نبودند مرحوم نقدعلی باقر باقری اینکار را می کرد .

احسانی دادن در مسجد اصلا مرسوم نبود ، شب های اول و دوم هم اهالی روستا اجازه نمی دادند صاحب عزا غذا درست کند ، و هر خانواده غذایی درست می کرد و در سینی می گذاشت و فقط مرد و زن خانواده ها غذا را می بردند و در کنار خانواده عزادار باهم  می خوردند ، ازروستا های اطراف هم فقط ازهر ایل و تبار یک نفر ریش سفید برای شرکت در عزاداری می آمد و صاحب عزا فقط به مهمان های راه دور غذا می داد آن هم در خانه خودش و یا خانه همسایه ، و اگر احسانی هم بود از هر خانواده فقط یک نفر می رفت . 

مثلا از تبار ما ( اولیا ئی ها ) اگر مرحو حیدر عموغلی میرفت ، دیگر پدرم نمی رفت می گفت حیدر بزرگتر است و کافی است .

ویا من از یکی از بزرگان شنید ه ام که می گفت فردی در روستای قزلجا فوت شده بود و هفت نفر  از علیشیخ روانه آنجا شده بودند که خبر به مرحوم جلال سلطان خان می رسد و ایشان می فرمایند هفت نفر زیاد است و یک نفر را روانه می کند و می گوید با اسب برو و تا درو نشده اند دو نفرشان را بر گردان ، و همینکار انجام می شود .

صاحب عزا یک بار هم از کسانی که در کندن قبر مشارکت داشتند برای شام دعوت می کرد و به زبان محلی به این گروه ( داشا گئد نلر ) می گفتند .

بعد از هفتم صاحب عزا از کسانی که هزینه کرده بودند ( خرید کفن و ... ) دعوت می کرد و حساب و کتاب که بسیار هم جزئی بود انجام می دادند .

ولی الان ما جه می کنیم ؟ با توجه به شرایط گفته شده در این دو قسمت ، چاره ای جز تجدید نظر اساسی و تهیه یک منشور در این مورد برای علیشیخ نداریم . 

بهتر است در اینجا نیم نگاهی هم به تعریف و مفهوم تورم بیندازیم

تورم عموما به معنی افزایش غیرمتناسب سطح عمومی قیمت‌ها در نظر گرفته می‌شود. به سخن دیگر، تورم، روند فزاینده و نامنظم افزایش قیمت‌ها در اقتصاد است. هر چند بر پایه نظریه‌های گوناگون، تعریف‌های متفاوتی از تورم ارائه می‌شود؛ اما تمامی آنها به روند فزاینده و نامنظم افزایش در قیمت‌ها اشاره دارند. مفهوم امروزی تورم، در سده نوزدهم میلادی رواج یافت. پیش از آن، مفهوم دیگری از تورم وجود داشت که جهت نشان دادن افزایش حجم اسکناس‌های غیرقابل تبدیل به طلا به کار برده می‌شد.

با تعریف امروزی، می‌توان نرخ تورم را نشان‌دهنده افزایش یا کاهش یا ثبات در قیمت مصرف‌کننده کالاها و خدمات دانست.

برای اندازه‌گیری این شاخص معمولا در بازه‌های زمانی هفتگی، ماهانه و سالانه،‌ قیمت‌ انواع کالاها و خدمات در سراسر هر کشوری اندازه‌گیری و اعلان عمومی می‌شود. کالاها و خدماتی که قیمتشان در نرخ تورم محاسبه می‌شود معمولا از کالاها و خدمات ضروری زندگی مردم به‌شمار می‌روند؛ به مجموعه این کالاها «سبد کالایی و خدماتی سنجش نرخ تورم» می‌گویند. این سبد کالایی و خدماتی که به عنوان سبد پایه و شاخص کالا شناخته می‌شود، هرچند سالی یک بار مورد بازنگری قرار می‌گیرد. در ایران تدوین این سبد از سال ۱۳۳۸ آغاز شد و آخرین بار در سال ۱۳۸۳ با در نظر گرفتن ۳۵۹ قلم کالا و خدمات در ۷۵ شهر منتخب کشور از سوی بانک مرکزی جمهوری اسلامی مورد ارزیابی و محاسبه قرار گرفت. برای اندازه‌گیری دقیق میزان تورم، دولت‌ها باید با رصد هفتگی تغییرات در قیمت کالاها و خدماتی که در سبد سنجش تورم قرار دارند، میزان تورم هفتگی کشور را محاسبه کنند. میانگین نرخ تورم هر چهار هفته در یک ماه،‌ نرخ تورم ماهانه نام دارد و میانگین نرخ تورم هر ۱۲ ماه در یک سال، میانگین نرخ تورم سالانه است. 

منبع : روزنامه دنیای اقتصاد

و این داستان ادامه دارد ...