صفا و صمیمیت درروز های کم داری(17)
در ماه محرم و روز تاسوعا و عاشورا که مردم نذری می دادند ، ما خجالت می کشیدیم برویم داخل و نذری بخوریم و کسانی هم که غذای نذری را بین همسایه ها تقسیم می کردند ، چون مارا نمی شناختند به ما نذری نمی دادند.
رفته رفته تعداد افرادی که برای تحصیل به خوی می آمدند ، بیشتر می شد و همچنین تعداد کسانی که از ده کوچ کرده و به خوی می آمدند تا در کنار فرزندانشان که در کارگاه های فرش بافی کار می کردند ، افزایش می یافت . گاهگاهی باهم قرار می گذاشتیم و میرفتیم باهم فوتبال بازی می کردیم ، بعضی وقت ها خانه همدیگر میهمانی می رفتیم ، بعضی وقت ها هم به سینما می رفتیم ، آن زمان خوی سه تا سینما داشت ، سینما آسیا در خیابان ماکو که درجه یک و مدرن بود و بلیطش هم نسبت به بقیه گران بود ، سینما ایران و سینما میهن که هردو در خیابان امام ( ششم بهمن سابق ) بود و اگر اشتباه نکنم آن زمان قیمت بلیطش از 5 ریال تا 15 ریال بود و ما بیشتر جمعه ها که دو تا فیلم می داد به سینما می رفتیم ، اغلب اوقات 5 ریال می دادیم و دو تا فیلم می دیدیم ، اگر وضع مان خوب بود بعضی وقت ها سینما آسیا هم می رفتیم . مرحوم سید محمد ابراهیم مودب که در تعلیم و تربیت دانش آموزان همدوره ای ما نقش بسزایی داشت ، انشائ نوشتن را بسیار خوب به ما آموخته بود و ار بین همه شاگردان ایشان عزت و من عالی انشائ نوشتن را یاد گرفته بودیم ، ضعف خیلی از بچه های علیشیخ چه دختر و چه پسر نگارش انشائ بود ، عزت و من هر هفته چند تا انشا برای این عزیزان می نوشتیم . من حتی در دوره راهنمایی و دبیرستان برای بعضی از همکلاسی هایم هم انشائ می نوشتم ، یادم هست حتی چندبار برای کسانی که دو کلاس بالاتر از من بودند هم ، انشائ نوشتم . در کلاس سوم راهنمایی قرار شد مسابقه علمی بین مدارس راهنمائی خوی انجام شود ، لازم به ذکر است که یادآوری نمایم آن سال در مدرسه راهنمایی شفق پنج نفر علیشیخی بودند : من ، معرفت ، نادر ، کمال و علی دهقان . به پیشنهاد دبیر ادبیات مان ( آقای عطاری ) قرار شد من در رشته ادبیات در مسابقات شرکت کنم ، هر تیم متشکل از سه نفر بود ( ریاضی ، علوم و ادبیات ) ولی هرکس باید جداگانه سوالات را جواب می داد ولی هر مدرسه ای در مجموع بیشترین امتیاز را می آورد ، اول می شد . دیگر به سوالات پلی کپی و ... عادت کرده بودم و از سوال کردن هم نمی ترسیدم ، امتحان را دادیم و تمام شد ، چند روز دیگر که من صبح وارد مدرسه شدم ، یکی از کسانی که یک سال پایین تر از من بود ولی خواهرش دبیر بود و در اصلاح اوراق دست داشت ، به من گفت که مدرسه ما اول شده است و شما بیشترین نمره را کسب کرده اید ، راستش زیاد باورم نشد چون آن دو نفری که در ریاضیات و علوم شرکت داشتند ، می گفتند ما زیاد خوب ننوشته ایم . رفتیم سر کلاس و اتفاقا ادبیات داشتیم و آقای عطاری خیلی سر حال وارد شد و حضور و غیاب را انجام داد ، یکی از بچه ها پرسید آقا راست می گویند مدرسه ما در امتحانات اول شده است ؟ ایشان لبخندی زد و گفت بله به لطف خدا و تلاش آقای محمدزاده ما اول شدیم و سپس به بچه ها گفت برای من دست زدند و در ادامه افزود آقای محمدزاده از 40 نمره ممکن 38 گرفتند و فقط یک سوال را جا انداخته بودند . زنگ دوم معاون تمام مدرسه را به خط کرد و اول شدن مارا تبریک گفت ، معاون مدرسه آقای عزیز اشرفی بودند ، مرا به بالای سکو فراخواند ( علی دهقان ، نادر شیرسوار و کمال محمدزاده شاهد بودند ) و گفت ما در علوم و ریاضی نمره هایمان پایین بود ولی همه این ها را محمدزاده در ادبیات جبران کرد و به همه گفت سه بار با صدای بلند بگویند زنده باد محمدزاده ، بعد ها فهمیدم همان دختر خانمی که در سال اول بدلیل آشنا نبودن من به خواندن پلی کپی و کمک ناظرین اول شده بود ، این دفعه در ادبیات سوم شده است .
