صفا و صمیمیت درروز های کم داری(14)
البته در تابستان و عید هم علیشیخ تبار هایی از تهران و شهر های دیگر می آمدند و در واقع بازیکن های خارجی یا به قول امروزی ها لژیونر های ما حساب می شدند و فوتبال خوبی هم ارائه می دادند که به چند نفر از این عزیزان اشاره می کنم : رامین قاضی زاده ، جمشید افتخاری ، سیفعلی اردشیری ، حمید ، حسین و علیرضا زعیمی ، آیدین اواجقی ، پاتریس سلطانپور ، حمزه و فرهاد راک خیز و ... که سیفعلی هم بازی ساز خوبی بود و من یکی از زیباترین گل هایم را بصورت شیرجه ای از روی پاس این مرد بزرگ در شورسو زده ام .
از بین این لژیونر ها بعضی ها بعدا در باشگاه های معروف و تیم دانشگاه و یا دانشکده بازی می کردند : رامین قاضی زاده در تیم جوانان استقلال تهرن وجمشید افتخاری در تیم منتخب دانشگاه شهید بهشتی بازی می کردند ) آقا جمشید خاطره جالبی را تعریف میکرد ، می گفت با تیم دانشگاه صنعتی شریف بازی داشتیم ، مربی مرا در جایی از زمین قرار داد و گفت از این قسمت هر کسی آمد تو بزن ( چه توپ و چه آدم ) جمشید هم جوان قد بلند و تنومندی بود ، البته الان هم هست ولی وزنش بالا رفته است ، می گفت بازی شروع شد یک فوروارد لاغر و قدبلندی شریف داشت که از سمت من حمله می کرد ومن هر چه او را و توپ را می زدم او همچنان رد می شد ، آخر توپ ول کردم و فقط این بازی کن را میزدم ولی او بدون اینکه اعتراض کند از من رد می شد ، بعد ها متوجه شدم این بازیکن بلند بالا و لاغر اندام ، که بعد آقای گل جهان شد ، علی دائی بود .
از علیشیخی هم الهوردی نبی زاده در بیشتر تیم های خوی بازی کرده و هم اکنون عضو تیم فنی و حرفه ای بوده و سالنی باز قهاری است ، من ( جمال محمدزاده ) در دوره راهنمایی عضو تیم منتخب مدرسه بودم و در همه بازی ها شرکت داشتم ، در دوره دبیرستان هم در سال آخر در مسابقات درون مدرسه ای که در زمین چمن تازه تاسیس ورزشگاه خوی برگزار می شد با تیم سال چهارم ریاضی فیریک در مدرسه اول شدیم . حسن رحیمی هم در یک تیمی در خوی با شماره 16 بازی میکرد . یک بار زنده یاد میرکاطم حسینی به من گفت تیم ما با یک تیمی بازی دارد و فوروارد مان در مسافرت است تو بیا و به جای ایشان بازی کن ، من و میر کاظم سوار موتو شده وبه سمت محل مسابقه که در کنار زلزله بولاغی در خوی بود ،رفتیم ، من هم بازیم خوب بود و بعد از یک دربیل سریع میدوم ( یادش بخیر سر عتم زیاد بود ) من چند بار از هافبک های آن تیم رد شدم ولی یک پسر تنومند و کوتاه قد بار ها توپ مرا زد ، یک بار هم ، هم مرا زد و هم توپرا ، دستم را گرفت و مرا بلند کرد ، در کما ناباوری دیدم این مدافع که هم مرا می زند و هم توپ را ، حسن آقای رحیمی است که الفبای فوتبال را خودم برایش یاد داده ام . تا آن لحظه من نفمیده بودم حسن یار تیم مقابل است و بسیار عالی دفاع می کرد ، حسن یار ثابت آن تیم با شماره 16 بود و سیف اله حسین نژاد سربه سر حسن می گداشت و می گفت چون شمار ات 16 است پس تو حتما رزرو هستی و حسن را عصبانی می کرد . من آن موقع هر مسابقه ای با هر آبادی های اطراف داشتیم ، اسامی بازیکنان تیم را و نتایج و زننده گل ها را می نوشتم و ان را در ده یک بالا خانه کوچک داشتیم قرار داده بودم ، ولی بعد ها که رفتم دفتر را پیدا کرده ودر نوشته هایم استفاده کنم ، نیافتم و هنوز هم که به ده میروم چشم دنبال آن دفتر هست ، اگر پیدا شود واقعا یک دفتر پر از خاطره از مسابقات فوتبال آن دوره می باشد . تیم فوتبال یکی از روستا های منطقه آنقدر به ما باخته بودند که رفته بودند دروازه بان دخیره آن موقع تراکتور سازی راآورده بودند ، مسابقه هم در زمین آنها بود ، ما از دو قدمی هم میزدیم این دروازه بان میگرفت ، یادم هست حتی پنالتی صلاح الدین راهم گرفت و برای اولین بار آن ها از ما یک مساوی گرفتند و در پوست خود نمی گنجیدند .
