دنیا آنقدر کوچک است که آدمهایی را که ازآنها متنفری هر روز میبینی
ولی آنقدربزرگ است که آن کسی را که دلت می خواهد را هیچوقت نمیبینی …
هر دم که یادش می کنم، اشک بصر ریزد مرا
چون یاد رفتارش کنم، خون جگر ریزد مرا
آن رفته از پیشم کنون، از خاطرم کی می رود
گفتار او چون بنگرم، بغض گلو گیرد مرا
تقدیم به استاد ویشلقی و پسرانش بویژه دکتر جمیل و آقا تورج ، آقا رضا و فرزندانش بویژه آقا مهدی
