علاوه بر عدم کنترل فرزندان از سوی والدین ، عدم آموزش های لازم از فرهنگ استفاده از فضای مجازی ، تبلیغات مضر و بدون پایه علمی ، بازی های خشونت آمیز که آخری هم بازی نهنگ آبی بود که چند نفر را در کشورمان به کشتن داد ، نبود قانون کپی رایت در کشور و دسترسی همه به هر اطلاعاتی که دوست دارند ، به جای افزایش فرهنگ عمومی باعث سیر قهقرایی فرهنگی هم شده است .
اگر یادتان باشد چند سال پیش میان برنامه ای از تلویزیون پخش می شد با عنوان « فارسی را پاس بداریم ) منظورش این بود که کلمات را درست گفته و درست بنویسیم . امروز در فضای مجازی اگر کسی یک متن ده خطی بنویسد و یک دبیر ادبیات آن نوشته را بعنوان املا اصلاح نماید بدون شک نمره آن فرد صفر خواهد بود ، بدلایل زیر :
1 - در زبان نوشتاری از زبان محاوره ای نمیتوان استفاده کرد . برویم را اگر بریم بنویسیم غلط است .
2 - بین حروف همصدا تفاوتی قائل نمی شویم . گذشته را گزشته می نویسیم و انگار نه انگار
در زبان فارسی کلمه ای داریم که آن را 127 جور می توان غلط نوشت و فقط 128 امی درست می باشد. بدلایل زیر :
واسه این صدا ۲ تا حرف داریم: ت، طواسه این ۲ تا: هـ،ح
واسه این ۲ تا: ق، غ
واسه این ۲ تا: ء، ع
واسه این ۳ تا: ث، س، ص
وواسه این ۴ تا: ز، ذ، ض، ظ
این یعنی:
«شیشه» رو نمیشه غلط نوشت
«دوغ» رومیشه ۱ جور غلط نوشت
«غلط» رو میشه ۳ جور غلط نوشت
«دست» رو میشه ۵ جورغلط نوشت
«اینترنت» رو میشه ۷ جور غلط نوشت
«سزاوار» رو میشه ۱۱ جور غلطنوشت
«زلزله» رو میشه ۱۵ جور غلط نوشت
«ستیز» رو میشه ۲۳ جور غلطنوشت
«احتذار» رو میشه ۳۱ جور غلط نوشت
«استحقاق» رو میشه ۹۵ جور غلطنوشت
و «اهتزاز» رو میشه ۱۲۷ جور غلط نوشت
عهتزاز - عهطزار - عهطذاز - عهطضاز - عهطضاذ - احتزاز - احطزاز - احطذاز - احطضاض و...
شما سرورام گرامی از این نوشته های غلط هر روز بار ها و بار ها مشاهده می کنید ، البته کار به جایی رسیده نه خواننده به غلط نوشته شده اهمیت می دهد و نه نویسنده ، سابق اگر کسی کلمه ای را غلط می نوشت دوستانش یواشکی به او یاد آوری می کردند که عزیزم این کلمه اینجوری درست است و او کلی تشکر میکرد ، الان می گویند چه فرقی می کند ، اگر فرقی نمی کند کفش هایت را تا به تا بپوش ، اول کتتت را بپوش و پیراهنت را روی آن و ...
در واقع الان دوست واقعی هم یافت نمی شود ، کسی ایرا دکسی را نمی گوید و به گمراهی او کمک می کند ، چرا چون ارتباط ها ظاهری است ، رفتار ها دلی نیست ، یکرنگی نیست ، یکدلی نسیت ، بیرنگی نیست و در نهایت واویلاست .
امروزه 98 در صد ما ها که در فضای مجازی هستیم ، مطلبی از خودمان نمی نویسیم ، و بدلیل نبود قانون کپی رایت در کشورمان ، کپی ، پیست می کنیم . و این در دراز مدت به بیسوادی ما و دوری از فرهنگمان خواهد انجامید. ممکن است عده ای بگویند ما زبان فارسی را دوست نداریم و اینجوری می نویسیم ( این که نمی شود باید به قانون اساسی احترام گداشت ) حال فرض کنیم می خواهیم ترکی بنویسیم ، خوب ترکی نوشتن که صدبار از فارسی نوشتن مشکل تر است ، چون در زبان ترکی حرکه ها ( اعراب ) هم نوشته می شوند .
ما ها برای شب بخیر و صبح به خیر گفتن هم حاضرنیستیم چند کلمه از خودمان بنویسیم و آن را هم از جای کپی ، پیست می کنیم .
حال فرض کنیم مثل کشور های پشرفته دنیا قانون کپی رایت در کشور ما حاکم باشد ، حالا می خواهیم چه چیزی بنویسیم ؟ البته کپی ، پیست برای اطلاع رسانی بد نیست ولی به اعتقاد من ، خاطره نویسی ، نوشتن داستان هایی که از اجداد خود شنیده ایم ، نوشتن مطالبی در مورد سفر هایی که رفته ایم (سفر های زیارتی و سیاحتی ) هزار بار ارزشمندتر از کپی ، پیست هایی است که مرتب می نویسیم و عده ای هم با به به و چه چه بیسواد ماندن ما را تشویق می نمایند.
حالا قانون کپی رایت را مرور می کنیم .
حال بنده فهم ودرک قبلی خودم را در مورد کپی رایت در چند کلمه بیان می کنم .
قانون کپی رایت میگوید اگر فردی یک اثری خلق کرد ، هیچ کس به خیر از صاحب اثر حق چاپ ، نشر و برداشت آن را ندارد مگر با اجازه صاحب اثر و یا پرداخت بهای تعیین شده از طرف صاحب اثر
منبع : خودم
حالا کپی، پیست را ببینید
بهتر است اول خودمان یک چند کلمه ای نوشته و سپس از منابع دیگر برای تکمیل آن استفاده نماییم.
کپی رایت چیست؟
کپی رایت نوعی حفاظت قانونی از آثار چاپ شده و چاپ نشده ادبی، علمی و هنری است.این آثار به هر صورت که عرضه شده باشند، در حالی که دارای ماهیتی قابل درک باشند- یعنی دیده،شنیده یا لمس شوند، شامل این حمایت خواهند بود. اگر این اثر یک مقاله، نمایشنامه، ترانه، کد HTML یا گرافیک کامپیوتری باشد که قابل ثبت بر کاغذ، نوار کاست، CD یا هارد درایو کامپیوتر باشد هم، شامل قانون کپی رایت میشود. قانون کپی رایت به خالق اثر اجازه میدهد تا از حقوق انحصاری تکثیر، اقتباس در شیوه بیان نو (مانند به فیلم تبدیل کردن یک رمان)، پخش و نمایش عمومی اثر استفاده کند. انحصاری به این معنا است که تنها خالق اثر، نه کسی که به نحوی به اثر دسترسی دارد، میتواند از این حقوق استفاده کند.
قانون کپی رایت از چه زمانی آغاز میشود و چه شرایطی دارد؟
قانون کپی رایت از زمانی که اثری در شکلی ملموس به وجود بیاید، شامل آن اثر میشود. برای مثال، یک ترانه سرای ساکن آمریکا، اشعار خود را نوشته، نام خود را امضا کرده و با گذاشتن نشانه Copyright ©در کنار آن تاکید میکند که نویسنده اشعار است. سپس نوشته هایش را در پاکتی گذاشته و به آدرس خودش پست میکند و این پاکت را دربسته نگه میدارد. درواقع شاهد او تاریخ مهر پست بر پاکت است. حالا او با در دست داشتن این نامه، اثر خود را در دفتر کپی رایت آمریکا به ثبت می رساند تا از هرگونه سوئ استفاده حمایت شود. حتي اگر شخصی قبل از ثبت رسمی اثر از آن استفاده کند، او با در دست داشتن پاکت میتواند مالکیت خود را به اثبات برساند.
این مثال درباره آثار دیجیتالی هم صدق میکند به این صورت هنگام حفظ یک اثر در کامپیوتر، تاریخ و ساعت آن هم حفظ میشود و شما با در دست داشتن فایل اصلی همواره میتوانید ثابت کنید که زودتر از شخصی که به نحوی (برای مثال از وب سایت) به اثر شما دست یافته، آنرا به وجود آورده بودید. اگر این شیوه از نظر شما کاستی هایی دارد میتوانید اثر خود را بر روی دیسکت یا CD کپی کرده و به آدرس خود پست کنید. آنرا در جای مطمئنی نگه دارید و در موقع لزوم در حضور شاهد، آنرا باز کنید.
چه زمانی کپی رایت یک اثر به پایان میرسد؟
گاهی اوقات در یک ثبت کپی رایت به چند تاریخ برمی خوریم برای مثال
"© Copyright 1998, 1999 John Smith."
از آنجایی که یک خالق اثر در طول زمان کار خود را تصحیح، تکمیل یا دوباره نویسی میکند، تمام تاریخهای ثبت شده زمان خلق اثر را در دوره های مختلف مشخص میکنند و نشان دهنده زمان پایان گرفتن کپی رایت نیستند.
تاریخ انقضای کپی رایت، بر اساس پیمان برن، حداقل شامل طول حیات خالق آن و 50 سال پس از مرگ او است. این مقدار زمان شامل تمام کشورهای عضو در پیمان برن میشود و هر کشور میتواند زمان بیشتری برای قابل اجرا بودن کپی رایت قائل شود اما این زمان نمیتواند از مقدار تعیین شده در پیمان کمتر باشد. گاهی اوقات در طی یک وصیت رسمی حقوق یک اثر به بازماندگان صاحب آن تعلق میگیرد که البته باید به تایید رسمی رسیده باشد.
منبع: راسخون ( http://rasekhoon.net/article/show/161041/ )
