حجم 3 درصدی آب شیرین دنیا را، سازمانملل 4/23میلیارد لیتر تخمین زده است. ظاهرش این است كه این مقدار حالا حالاها برای ما كافی است اما نكته در این است كه اولا همه این حجم قابل استفاده نیست (حدود 68 درصد این آبها در عمق زمین هستند) و بیشتر باید روی آب رودها حساب كرد و تازه همان حجم 3درصدی هم قرار است تا سال 2050 به 5/2درصد برسد. آبهای روی زمینی (یعنی رودها) هم دارند خشك میشوند چراكه زمین دارد گرم و گرمتر میشود و همین باعث كاهش میزان بارندگی شده. دریاچههای آب شیرین هم با روند آبشدن یخهای قطبها به دریاها میریزند و از بین میروند. آن قسمت هم كه در دل خاك است، برای پرشدن دوباره هر سفره زیرزمینیاش 4000 سال وقت لازم دارد. وضعیت آب، بیشتر از آنكه فكر كنید بحرانی است. تا سال 2025، آب به بحرانی جدی تبدیل میشود. با كمبود آب، زمین گرمتر خواهد شد، تغییرات جوی شدید پدید خواهد آمد و بیماریها گسترش پیدا میكنند. اگر امسال در هر دقیقه 7 نفر از كمآبی میمیرند، احتمالا در آن روز – كه چندان هم دیر نیست - این تعداد به 27 نفر در هر دقیقه خواهد رسید. متخصصان و نیروهای جوان به كشورهایی كه آب دارند مهاجرت میكنند و كشورهای «آبدار» میتوانند آب را هر نرخی كه دلشان خواست، بفروشند. این تصویر آخرالزمانی، وقتی فاجعهآمیزتر خواهد شد كه بدانیم ما هم در یكی از مناطق بحرانی آب زندگی میكنیم؛ طبق پیشبینی محققان، بیشترین كمبود آب در آفریقا و خاورمیانه خواهد بود. به شكل زیر دقت كنید؛ آسیا 60درصد جمعیت دنیا را دارد و فقط 36 درصد منابع آب شیرین دنیا را. این عددها كمی نـگرانكـننده نیست؟.
منبع: همشهری جوان
