اگر یادتان باشد از روزگازان گذشته وقتی گرمای هوا در مرداد ماه در تابستان به اوج میرسید و تحمل آن هم سخت می شد ، بویژه اکثر روستائیان هم در جلو نو رشدید و مستقیم آفتاب به چیدن علوفه ، گندم ، سبزیجات ، صیفی جات ، ساختن خانه با گل و سنگ ، کاهگل کردن پشت بام ها ( برای جلوگیری از چکه کردن آب باران ) و همچنین دیوار ها ، خرمن کوفتن با حیوانات ( قبل از رسیدن تراکتور ، خرمنکوب ، ماشین علف جینی و ... به روستا ها ) ، جداکردن گندم از کاه به کمک باد با وسیله ای به نام ( لمپر و یا لنپر ) و سایر کار های سخت دیگر که اغلب زیر نور گرم خورشید بویژه در اوایل مرداد ماه انجام می شد و زمانی که مردم طاقتشان طاق می شد به همیدیگر می گفتند بگذار ( قویروخ دوغسین هاوا سریننییجک ) اجازه بده 15 مرداد برسد آن موقع هوا رو به خنک شدن می رود .
حال می خواهیم بدانیم قویروق دوقماق یا قویروق دوغان منبع و منشا اش کجاست
برای کسب اطلاعات بیشتر سری زدیم به وبلاگ روستای مخور در شهرستان شوط ( در ماکو )
چند روزه گرمای هوا بدجوری همه را کلافه کرده همه به هم می گویند بگذارید چند روز دیگه "قوروق دوغسون" ببینید هوا به خنکی میره...
قویروق دوغان به مردادماه گفته نمیشه بلکه ماهی است از ماههای آذری ( آذربایجانی ) که همزمان با مردادماه میشه گفت و از اواسط مرداد احتمالا شروع می شود. چرا که از زمان شروع این ماه هوا به خنکی میره و از گرما کاسته می شود و آن همان قویروق دوغسون است. ( قویروق دوغان )
قویروق در اصطلاح ترکی به دنبه گوسفند گفته می شود و دوغسون همان زاده شدن و پدید آمدن و رشد کردن است. دلیل استفاده از این کلمه در زمانهای قدیم اکثرا مردم آذربایجان رمه داری و گوسفندداری می کردند و بعد از این ماه بره ها با صرف علوفه تازه بهار و اوایل تابستان با دنبه چاق و چله خود خودی نشان می دهد و در این برج بره ها برای بازار روانه می شوند و در زمان قدیم برای قیله لیک استفاده می شدند. ( البته اینجا جای بحث دارد چون وقتی به مرداد میرسیم بهار را پشت سر نهاده ایم ولی هدف ما درک قویروق دوغان است )
این متن را به این خاطر نوشتیم تا یادمان باشد زبان ترکی شاید اکنون در بین بعضی جوانان سهل و پیش پا افتاده بنظر بیاید ولی این زبان تنگناها و مشکلات زیادی پشت سر گذاشته ولی آبادیش باقیست و آبادتر خواهد شد.
علاوه بر مقدمه مطالب داخل پرانتز را خودم ( جمال ) اضافه کردم تا خوانندگان گرامی بیشتر متوجه شوند . و اما یک اشتباه تاریخی مد شده :
ما چیزی به نام زبان و یا قوم آذری نداریم چون محلی در آذربایجان ایران به نام آذر نداریم تا به آن ی نسبت اضافه کنیم و بگوییم آذری
مثلا محلی به نام خوی داریم و میگوییم خویی یا خوئی
محلی به نام تهران داریم و میگوییم تهرانی
محلی به نام زنجان داریم و میگوییم زنجانی
محلی به نام علیشیخ داریم و میگوییم علیشیخی
ولی هیچ محلی در تاریخ آذربایجان به نام آذر نداریم پس کلمه آذری از بیخ و بن غلط است و ساخته دست احمد کسروی بدستور رضا خان است که خارج از بحث ما می باشد.
ماههای سال در بین آذریها ( آذربایجانی ها )بدین نحو است:
آغلار گولر (فروردین) گولن آی (اردیبهشت) قیزاران آی (خرداد) قورا پیشیرن آی(تیر ) قویروق دوغان آی (امرداد) زومار آیی (شهریور) خزل آیی (مهر) قیرووآیی (آبان) اذر (آذر) چیلله (دی) دوندوران آی (بهمن) بایرام آیی (اسفند)
علاوه بر این ترکهای قدیم سالهای مختلف را با نام حیوانات هم نامگذاری کرده بودند
سیچان ئیل (موش)-اینه ک ئیل (گاو) باریس ئیل (پلنگ) دوشان ئیل (خرگوش) لوی ئیل (نهنگ) ئیلان ئیل(مار) آت ئیل (اسب) قویون ئیل (گوسفند) پیچی ئیل (میمون) تویوخ ئیل (مرغ) ایت ئیل (سگ) دونقوز ئیل(خوک) تقویم جلالی مورد استفاده فعلی از این نامگذاری (حیوانات) بهره برده است و در این تقویم قویروق دوغان آیی همان مرداد است. مرداد یا اَمُرداد، مطابق با «حزیران» رومی و «اَسد» عربی در گاهشماری خورشیدی پنجمین ماه سال است در گاهشماری ایران این ماه همواره ۳۱ روز دارد و از روز صد و بیست و پنجم سال تا روز صد و پنجاه و پنجم سال است.
حالا عزیزان در قسمت نظر سنجی بنویسند از آبا و اجداد و بزرگان دیارمان در این مورد چه شنیده اند ؟