موسیقی عاشقی در ارمنستان مسیر تکاملی ویژهای طی کرده است. در این کشور موسیقی عاشقی از قرن ۱۶ به بعد رواج داشته است. مهمترین عاشق ارمنی سایات نوا' (۹۵-۱۷۱۲) بود، که هنر موسیقی دوره زمان خود را به حد کامل رساند.
تمبری از دوران اتحاد جماهیر شوروی برای یادبود ۷۰امین سالگرد تولد سراینده آوازهای عاشیقی، صمد وورغون.بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی جمهوریهای تازه استقلال یافته در قفقاز و آسیای میانه بخشی از هویت فرهنگی خود را در سنت عاشقی جستجو کردند؛ اتفاقی که موقعییت اجتماعی عاشقها را بالا برد. در نتیجه موسیقی عاشقی، با تجربه کردن نوع آوریها، با اجراهای حرفهای مناسب برای محیطهای شهری سازگار شد. برای نمونه، در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۲، در بخشی از اجرای تیم جمهوری آذربایجان آلات عاشیقی نواخته شدند. بعلاوه، در نتیجه تلاشهای دولت جمهوری آذربایجان، سپتامبر ۲۰۰۹، هنر عاشقی آذربایجان در لیست معارف فرهنگی یونسکو قرار گرفت.
ضرورتهای موسیقی عاشیقی[ویرایش]استادی در هنر عاشیقی مستلزم توانایی همزمان در سخن (شامل شاعری و به یاد داشتن داستانهای عاشیقی) و نواختن ساز است. بر این اساس است که عاشیقها در توصیف هنر خویش جفت لغات ساز و سوز (söz) را با هم بکار میبرند. صمد ورغون، سراینده معروف آوازهای عاشیقی، در این باره میگوید،
Binələri çadir çadir قلههای بیشمار مانند چادرها بر افراشته شدهاند،
Çox gəzmişəm özüm dağlar من اغلب این کوهها را گشتهام.
Ilhamini səndən ali از شما کوهساران است که الهام میگیرد،
ءMənim sazim, sözim dağlar هم ساز من هم سخنم.
موسیقی عاشیقی
